مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٧ - اشعاری از انصاری قمّی وفّقه الله تعالی

پس با دلی شکسته و با حالتی پریش

زینب گرفت دامن آن شه که یا أخاه

خوش تن به مرگ داده و اکنون که می‌روی

بِنواز قلب خواهر زارت به یک نگاه

یک دشت پر ز دشمن و من یک تن ضعیف

یک تن کجا و چارۀ یک دشت کینه خواه

باقی نماند غیر تو از بهر ما کسی

جز این زنان بی‌کس و اطفال بی‌گناه

ضرب خسان و طعن سنان بعد قتل تو

بازوی این کبود کند روی آن سیاه

در راه شام جملگی از من پناه جوی

از بی‌پناه اگر چه بجوید کسی پناه

ناورده دل به دست ز افسرده خواهرش

پیچید دامنش به کف آزرده دخترش

کای جان باب از چه کنی در به در مرا

از من چه دیده‌ای که نگیری به بر مرا

از اسب شو پیاده و بنشین به روی خاک

گردم ز رخ بشوی و غم از دل ببر مرا

لختی عنان بدار که نیکو ببینمت

چون می‌روی چو نور بصر از بصر مرا

در نیم ره تسلّی ایتام بی‌پدر

دادی که خود هنوز بود در نظر مرا