مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٣٤ - خواجه پارسا تصریح به روایت امام زمان دارد

السّلام، ثمّ تولّاها بعده الحسینُ بن روح النّوبختیّ، ثمّ علیُّ بن محمّد السَّمُریّ، و بعد هؤلاء السّفراءِ‌ الأربعة انتهت الغیبةُ الصّغری.

أمّا الغیبةُ الکبری فتُبتدَئ بمنتصف شعبان ٣٢٨ ه‌، و فیها انقطعت الاتّصالاتُ و السّفارةُ بین الإمام و شیعتِه، و اللهُ سبحانه أعلَمُ بحِکمتها؛ فإنّها سرٌّ من أسراره عزّوجلّ، و الشّکُ فی أسرار الله جُحودٌ؛ و الجهلُ لیس عذرًا یسوِّغ الإنْکارَ، إذ لیس کلُّ ما هو کائن یجب أن نَعلَمه بالتفصیل. فنحن المسلمین جمیعًا نُؤمِن بالقرآن الکریم کلمةً کلمةً، و حرفًا حرفًا، و مع ذلک نَجهَل بعضَ معانی ألفاظِه؛ کفواتح السُّوَر الّتی قیل: إنّ علمَها عند الله وحده، و قال آخرون: إنّ علمَها عند الله و نبیِّه لا غیره، و قلنا: نحن عندهما و عند الأئِمّة الآل الأطهار فقطّ سلام الله و صلواته علی جدّهم و علیهم أجمعین.»[١]

[خواجه پارسا تصریح به روایت امام زمان دارد]

[النجم الثاقب] صفحه ١٢٨:

«و محمّد بن محمّد بن محمود الحافظی البخاری ـ که معروف است به خواجه محمّد پارسا، و ملاّ جامی در نفحات الأنس او را مدح بلیغ نموده ـ در کتاب فصل الخطاب گفته:

”و چون گمان کرد أبوعبدالله جعفر بن أبی‌الحسن علیّ الهادی علیهالسّلام که فرزندی برای برادرش أبی‌محمّد حسن العسکری علیهالسّلام نیست و ادّعا کرد که برادرش حسن العسکری علیهالسّلام امامت را در او قرار داد، نامیده شد کذّاب. و عقب از وُلدِ جعفر بن علیّ در علیّ بن جعفر است؛ و عقب این علی در سه نفر است:

[١]ـ جنگ ٢٣، ص ٧٠.