مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٧٠ - در معنی غوث و غیاث و

[در معنی غوث و غیاث و...]

أقول: در هیچ‌یک از روایات صفت «غَوْث» و «غِیاث» و «یَلُمُّ به الشَّعَثَ و یَشعَبُ به الصَدْعَ» و «یُؤمِن به الخائِفَ» لقب هیچ‌یک از ائمّه علیهمالسّلام، غیر از حضرت بقیة الله عجّل الله فرجه قرار نگرفته است؛ و فقط در این روایت حضرت رضا علیه السّلام را بدین صفات متّصف و بدین القاب ملقّب نموده‌اند.

غَوث در لغت به معنای کمک و معونه است، و غِیاث که اصل آن غِواث است، به معنای آن چیزی است که با او رفع حاجت مضطرّ را می‌نمایند؛ مانند غذا و طعام و سرمایۀ کسب و نحو ذلک.

الغَوْث و الغُواث و الغَواث: المعونة.

الغَوْث أیضًا، و الغِیاث و الغَوِیث: ما أغَثتَ به المُضطَرَّ مِن طعامٍ أو نَجدَةٍ.

در لسان العرب گوید:

«و غَوَّث الرَّجلُ، و استَغاثَ: صاحَ واغَوثاه! و الإسم: الغَوْث و الغُواث و الغَواث. و استَغاثَنی فلانٌ فأغَثتُه، و الإسم: الغِیاثُ، صارتِ الواوُ یائًا، لکسرةِ ما قبلها.»

باید دانست که در القاب حضرت حجّت هم غِیاث نیامده است، بلکه فقط غَوْث ذکر شده است، و غَوْث الفقراءنیز آمده است.

در نجم الثّاقب، صفحۀ ٣٠ گوید:

«وجه ملقّب شدن آن حضرت به غوث در باب نهم خواهد آمد.» و در باب نهم صفحۀ ١٥٢ خوابی را از رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم نقل می‌کند که در آن وارد است که به هریک از امامان باید دربارۀ چه چیزی توسّل نمود؛ تا آنکه دربارۀ حضرت حجّت می‌فرماید که: ”برای فریادرسی از گرفتاری‌ها باید متوسّل شد.“ و باید گفت: ”یا صاحِبَ الزَّمان! أغِثْنی یا صاحبَ الزَّمان! أدرِکْنی“ و یا بگوید: ”یا مولایَ! یا صاحِبَ الزَّمان! أنا مستغیثٌ بک.“