مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨٧ - رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم إنّی لم أُبعَث لَعّانًا و لکنّی بُعِثتُ داعیًا و رحمةً

قصیدۀ بوصیری را آورده است و چند بیت فارسی:

[رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم: إنّی لم أُبعَث لَعّانًا و لکنّی بُعِثتُ داعیًا و رحمةً]

و در [سفینة البحار، جلد ١] صفحه ٤١٢ گوید:

«قال القاضی عیاض فی الشفاء: و رُوِی أنّه لمّا کُسِرت رَباعِیَتُه و شُجَّ وجهُه یوم أُحُدٍ شقَّ ذلک علی أصحابه شدیدًا، و قالوا: لو دعوتَ علیهم! فقال: ”إنّی لم أُبعَث لَعّانًا و لکنّی بُعِثتُ داعیًا و رحمةً، اللَّهمّ اهْدِ قومی! فإنّهم لا یعلمون.“ ثمّ قال القاضی بعد روایة أُخری قریبةٍ من ذلک: انظُر ما فی هذا القول من جِماعالفضل و درجات الإحسان و حُسن الخُلق و کَرَم النفس و غایة الصّبر و الحلم، إذ لم یقتصر صلّی الله علیه و آله و سلّم علی السّکوت عنهم، حتّی عفا عنهم ثمّ أشفَق علیهم و رَحِمهم و