مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٦٥

لعنةُ الله علی ظالِمِیه و قاتِلِیه و الرّاضینَ بقَتْلِه و المُوازِرین علیه.» آنگاه می‌گوید: «من این حکایات و قصص دهشت‌انگیز را از روایت صدوق آورده‌ام.» و سپس تمام قصه را از روایت مفید در ارشاد و روایت سیّد بن طاووس در کتاب لهوف، و روایت شیخ جعفر بن محمّد بن نَما در کتاب مثیرالأحزان، و روایت أبوالفرج اصفهانی در کتاب مقاتلالطالبییّن، و روایت سیّد عالم محمّد بن أبی‌طالب بن أحمد حسینیّ حائریّ از کتاب کبیرش در مقتل حسین علیهالسّلام، و روایةُ صاحبِ کتاب المناقب الّذی ألَّفه بعضُ القدماءِ من الکتب المعتبرة، و ذکر أسانیدَها إلیها، و مؤلِّفُه إمّا من الإمامیّة أو من الزَّیدیّة، و عندی منه نسخةٌ قدیمةٌ مصحَّحةٌ. ـالخ.[١]و[٢]

افتضاح قاتلین سیّدالشهداء در همان زمان

[تاریخ الشّیعة] صفحة ٢٩:

«و کفَی بافتضاحِهم اعترافُهم بالفَضیحة؛ فهذا عُبیدُالله بن زیاد، طالَبَ عُمَرَ بن سعدٍ بالکتاب الّذی کتَبه له فی قَتلِ الحسین، فقال: مَضَیتُ لأمرک و ضاعَ الکتابُ. قال: لتجیئَنَّ به! قال: ضاعَ. قال: و الله لتجیئَنَّ به! قال: تُرِک و الله یُقرَأُ ‌علی عجائز قریشٍ اعتذارًا إلیهنّ بالمدینة.

أما و الله! لقد نَصَحتُک فی حسین نصیحةً لو نَصَحتُها أبی‌سَعدَ بن أبی‌وَقّاص کنتُ قد أدَّیتُ حَقَّه، قال عثمانُ بن زیاد أخو عبیدُالله: صدَق؛ والله وَدَدتُ أنّه لیس من بنی‌زیاد رجلٌ إلّا و فی أنفه خِزامةٌ[٣] إلی یوم القیامة و إنَّ حسینًا لم یُقتَل، قال: فو الله ما

[١]ـ بحار الأنوار، ج ٤٤، ص ٣١٠.

[٢]ـ جنگ ٢٢، ص ٥١ الی ٥٤.

[٣]ـ أحسَبُ أنّه کنایةٌ عن الذُلّ. (تاریخ الشّیعة)