مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٨٣ - وصیّتنامه أمیرالمؤمنین علیه السّلام

إنّ أهلَ الشّام دَنَوا مِن علیٍّ علیهالسّلام یومَ صِفّین، فو الله ما یزید قُربُهم منه إلّا سُرعةً فی مَشیِه! فقال له الحسنُ علیهالسّلام:

”ما ضَرَّک لو سَعَیتَ، حتّی تنتهی إلی هؤلاء الّذین صَبَروا بعدک مِن أصحابک؟!“

قال: ”یا بُنَیّ! إنّ لأبیک یومًا لن یَعدوه و لا یُبطِئُ به عنه السّعیُ، و لایَعجَل به إلیه المَشیُ، إنّ أباک ـ و الله! ـ ما یُبالی وقَع علی المَوتِ أو وقَع المَوتُ علیه.“»[١]و[٢]

[وصیّت‌نامه أمیرالمؤمنین علیه السّلام]

این وصیّت را مرحوم کلینی در باب وصایا، در جلد ٥ فروع کافی، صفحۀ ٥١ [ذکر نموده]؛ و [حسن بن شعبه] در تحف العقول، صفحۀ ١٩٧ آورده است؛ بحار [طبع کمپانی] جلد ٩:

«أبوعلیٍّ الأشعَریّ، عن محمّد بن عبدالجبّار... عن عبدالرّحمن الحجّاج قال: بُعثَ إلیّ أبوالحسن موسی علیهالسّلام بوصیّةِ أمیرالمؤمنین علیهالسّلام:

هَذا ما أوصَی به علیُّ بن أبی‌طالبٍ:

أوصَی أنّه یَشهَد أن لا إلهَ إلّا اللَهُ وَحدَه لا شَریکَ لَه، و أنّ محمّدًا عَبدُه و رسولُه، أرسلَه (بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ)،[٣] صلّی الله علیه و آله؛ ثُمّ (إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ * لَا

[١]ـ مستدرک الوسائل، ج ١١، ص ٢٠٢.

[٢]ـ جنگ ٢٤، صفحه ١٦٣.

[٣]ـ سوره التّوبة (٩) ذیل آیه ٣٣.