مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩٩ - ابیاتی از مرحوم ناصرالدّین شاه

لعنت به جماعتی که منعت کردند

از آب فرات یا أباعبدالله[١]

مِن أیِّ ذَنبٍ الحُسینُ یُقتَلُ

و بالدِّماءِ جِسمُه یُغَسَّلُ

و یُنسَجُ الأکفانُ مِن غَفرِ الثَّرَی

له جنوبٌ و صَبا و شِمالُ

و قُطنُه شَیبَتُه و نَعشُه

رُمحٌ له الرِّجسُ سِنانٌ یُحمَلُ

و یُوطِئونَ صَدرَه بِخَیلِهم

و العِلمُ فیه و الکِتابُ المُنزَلُ[٢]و[٣]

أنا دُرٌّ مِن السَّماءِ نَثَرونی

یَومَ تَزویجِ والدِ السِّبطَینِ

کُنتُ أصفَی مِن اللُّجَینِ بَیاضًا

صَبَّغَتنی دِماءُ نَحرِ حُسینِ[٤]و[٥]

یکتا گهری ز صدر زین افتاده

آویزۀ عرش بر زمین افتاده

افسوس که در معرکۀ کرب و بَلا

از خاتم انبیا نگین افتاده