مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٧ - در فضیلت روضهخوانی برای اهل بیت علیهمالسّلام

الجنّةُ، و من أنشدَ فی الحسین علیه السّلام بیتًا من شعر فَبَکی و أبکی تسعةً فله و لهم الجنّةُ؛ فلم یزل حتّی قال: و مَن أنشد فی الحسین علیه السّلام بیتًا فَبَکی، و أظُنُّه قال: أو تباکی فله الجنّةُ.“»

٧. و در صفحۀ ٧ از رجال شیخ کشّی از حضرت صادق علیه السّلام روایت کرده است که:

«چون جعفربن عفّان پس از آنکه در محضر آن حضرت اشعاری در مرثیه قرائت کرد و آن حضرت را گریانید، به او فرمودند:

”و لَقد أوجبَ اللهُ تَعالی لک ـ یا جعفرُ! ـ فی ساعتِهِ الجنّةَ بأسرِها و غَفَرَ اللهُ لک فقال: یا جعفرُ! ألا أزیدُک؟“

فقال: نعم، یا سیدی!

قال: ”ما من أحَدٍ قال فی الحسین علیه السّلام شعرًا فَبَکی و أبکی به إلّا أوجبَ اللهُ‌ ‌له الجنّةَ و غَفَرَ ‌له.“»[١]

٨. و در صفحۀ ٨ گفته است که:

«یکی از علمای اعلام می‌فرمود: کار روضه‌خوانی به جایی رسید‌ه است که داخل در علوم شده و علمی خاصّ گشته که باید در تعریف آن گفت: ”علمٌ یُبحث فیه عن عوارض أجساد الشّهداء و ما یتعلّق بها.“»

٩. و در صفحۀ ١٥ از کافی از حضرت باقر علیه السّلام روایت کرده که به أبی‌النعمان در ضمن وصایای خود فرمودند:

«و لا تَستأکِلْ الناسَ بنا فتَفتَقِر.»[٢]

[١]ـ رجال الکشّی، ص ٢٨٩؛ وسائل الشّیعة، ج ١٤، ص ٥٩٣.

[٢]ـ الکافی، ج ٢، ص ٣٣٨.