مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٠ - مرثیهای در مصیبت حضرت علیّ اصغر علیه السّلام

چهر عالم‌تاب بنهادش به چهر

شد جهان تار از قران ماه و مهر

سر نهادش بر سر زانوی ناز

گفت کای بالیده سرو سرفراز

این بیابان جای خواب ناز نیست

کایمن از صیّاد تیرانداز نیست

تو سفر کردی و آسودی ز غم

من در این وادی گرفتار الم[١]و[٢]

به جای آنکه تر سازند ز آبی چشمۀ نوشش

خدنگ کین دشمن پاره کرد از گوش تا گوشش

هدف شد بر سه پر پیکان گلوی نازک کودک

گذشت از مادر و از شیر و پستان شد فراموشش

ز ضرب تیر جای گریه لعلش پر تبسّم شد

گلوی طفل شه شد پاره سر افتاد بر دوشش

در آغوش پدر مانند بسمل دست و پا می‌زد

چو ماهی ذبح شد از گوش تا گوش اندر آغوشش[٣]

شاه خون علی اصغر به سماء می‌پاشید

که منم عاشق و معشوق تو این سنگ محک[٤]