مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٠٨ - شعری در راهی شدن کاروان اسراء به شام

ای ماه رخت هلال زینب

افزوده کن ای هلال زینب[١]

قافله ‌رو واپسی ما ببین

ای کس ما بی‌کسی ما ببین

تا دل آواره کجا رو کند

تا به که این خسته‌دلان خو کند

می‌رود و می‌بردم بر ‌ملا

می‌کشدم دل طرف کربلا

گر من و دل به کربلا جا کنی

بهتر از این از چه تمنّا کنی[٢]

چون کاروان دشت بلا ره به شام کرد

صبح امید اهل حرم رو به شام کرد

قوم یهود از پی تأیید کیش خویش

سجّاد را به بستن دست اهتمام کرد

چرخ دنی نگر که به کام سگان دون

لب تشنه آهوان حرم را به دام کرد

خاصّان سایه‌پرور سبط رسول را

خورشید‌وار جلوه‌گر بزم عام کرد

آل زیاد را به سرا‌پرده داد جای

سبط رسول را شرر اندر خیام کرد

گسترد بر یزید لعین بستر حریر

بالین سیّد حرم از خشت خام کرد

بیدار کرد فتنۀ خوابیده در جهان

تا خواب را به دیدۀ زینب حرام کرد

نیّر شرر به خرمن اهل جهان فکند

از آتشی که تعبیه اندر کلام کرد[٣]و[٤]