مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٩٢ - اشعاری از

نمی‌شد زنده جان مرده هرگز

یقین عیسی بن مریم یا علی گفت

رسول الله شنید از پردۀ غیب

ندا می‌آمد آن هم یا علی گفت

نزول وحی چون فرمود سبحان

مَلَک در أوّلین یا علی گفت

علیّ در کعبه بر دوش پیمبر

قدم بنهاد و آن دم یا علی گفت

به فرقش کی اثر می‌کرد شمشیر

گمانم ابن ملجم یا علی گفت[١]

اسیر نفس نشد یک‌ نفس علیّ ولی

نشد اسیر که بر مؤمنین امیر آمد

اسیر نفس کجا و امیر خلق کجا

که سر بلند نشد آنکه سر به زیر آمد

علی نخورد غذایی که سیر برخیزد

مگر که سیر خورد آنکه نیم سیر آمد

علی ستم نکشید و حقیر ظلم نشد

نشد حقیر که دشمن برش حقیر آمد

علی نداد به باطل حقی ز بیت المال

که بر حساب و کتاب خدا خبیر آمد

درود باد بر آن ملّتی که رهبر وی

چنین بلند مقام و چنین خطیر آمد[٢]

١. بلَغ الهَوَی بفؤادِک المَجهودا

ونَفَی الرُّقادَ فما یلَذّ هُجودًا ِِ

٢. طال الصّدودُ فعُدْ عن طَلَبِ الصِّبا

وقُلِ المَدیحَ مَدیحَک المحمودا

٣. لا تَمدَحَنَّ سوَی النّبیّ و آلِه

فلقد أراک إذا مدحتَ مجیدًا