مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٦٣ - حدیث یزید بن سلیط زیدی راجع به نصّ بر امامت حضرت رضا علیهالسّلام

فقلتُ له: بأبی أنت و أُمّی! أنتم الأئمّةُ المُطهَّرون و المَوتُ لا یَعرَی[١] منه أحدٌ؛ فأحدِثْ إلیَّ شیئًا أُلقِیه إلی مَن یَخلُفُنی.[٢]

فقال لی: ”نَعَم، هؤلاء وُلدِی و هذا سَیِّدُهم (و أشارَ إلی ابنِه موسی علیهالسّلام) و فیه الحِلمُ و عِلمُ الحُکم[٣] و الفَهمُ و السَّخاءُ و المَعرِفةُ بما[٤] یحتاج النّاسُ إلیه فیما اختلفوا فیه مِن أمرِ دِینِهم، و فیه حُسنُ الخُلق و حُسنُ الجِوار[٥] و هو بابٌ مِن أبوابِ اللهِ عزَّوجلَّ؛ فیه أُخری [هی] خیرٌ مِن هذا کُلِّه.“

فقال له أبی: و ما هی بأبی أنت و أُمّی؟

قال: ”یُخرِج اللهُ عزّوجلّ منه غَوثَ هذه الأُمَّةِ و غِیاثَها و عَلَمَها و نورَها و فَهمَها و حُکمَها.

[و] خیرُ مولودٍ و خیرُ ناشِئٍ یَحقِنُ اللهُ به الدِّماءَ و یُصلِحُ به ذاتَ البَینِ و یَلُمُّ به الشَّعَثَ،[٦] و یَشعَبُ[٧] به الصَّدْعَ، و یَکسو به العارِیَ، و یُشبِعُ به الجائِعَ، و یُؤمِنُ به الخائِفَ، و یُنزِلُ به القَطْرَ، و یأتَمِرُ[٨] به العِبادُ، خیرُ کَهْلٍ و خیرُ ناشِئٍ؛ یُبَشِّرُ به عَشیرَتَه

[١]ـ خ ل: لا یبرﺉ.

[٢]ـ خ ل: خَلَفی.

[٣]ـ خ ل: و فیه العلم و الحکم. (محقّق)

[٤]ـ خ ل: ممّا.

[٥]ـ خ ل: الجواد.

[٦]ـ الشَّعَث: الأمر؛ و لمّ الله به شَعَثَهم: جمع به أمرَهم. (مرحوم علاّمه طهرانی قدّس سرّه)

[٧]ـ شَعَبَ ـَ شَعبًا الشیءَ: جمعه؛ و الشَعْبُ: الجمعُ. و الصّدعُ: التفرّقُ؛ و معنای یَشعَب به الصَّدعَ این می‌شود که: به واسطۀ او تفرقه را تبدیل به جمعیّت می‌کند. (مرحوم علاّمه طهرانی قدّس سرّه)

[٨]ـ یَأتمر به العباد: أی: تشاور العباد به. (مرحوم علاّمه طهرانی قدّس سرّه)