مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٩ - زبان حال حضرت أباعبدالله با بدن بیرمق حضرت علی اکبر علیهماالسّلام

[زبان حال حضرت أباعبدالله با بدن بی‌رمق حضرت علی اکبر علیهماالسّلام]

شاعری در شهادت شاهزاده حضرت علیّ اکبر چه خوش سروده، هنگامی که پدر بزرگوارش سر او را در آخرین وهلۀ حیات به دامان گرفته بود:

[١]* را ذکر کرده است و گفته است: ”وى دیوان شعرى دارد که اکثر آن از نُخْبه‌ها مى‌باشد.“ و ابن بَسّام در ذخیره گفته است: ”او به احسان اشتهار دارد، او داراى لسانى طلیق و گویا است که در انواع و اقسام بیان مهارت و دست بسزایى دارد؛ و همان‌طور که خنکى نسیم حکایت از سپیده صبح دارد، شعر او دلالت بر آتش برافروخته از سنگ چخماق محبّت مى‌کند، و همچنان‌که اشک ریزان عاشق از سِرِّ پنهان او پرده بر مى‌دارد، شعر او از منزلت او در علوم پرده بر مى‌دارد.“

ضیاء‌الدّین در نَسَمَةُ السَّحَرِ فى ذِکرِ مَنْ تَشَیَّعَ وَ شَعَرَ از او سخن به میان آورده است، و در بیان احوال او و ترجمه اشعار و علوم او به نیکى سخن رانده است، و قصیده‌اش را که در مرثیه پسر صغیرش سروده است و اولش این است ذکر نموده است: