مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٤٤ - خلاص&#١٧٢٨ گفتار آقای حلبی دامت إفاداته، راجع به امام زمان ارواحنا فداه

ولی تعلیم عملی چیز دیگری است. ائمّه طاهرین با وجودِ خود مردم را تعلیم می‌نمودند، با عمل و حسّ و وجدان مردم را به سرچشمه هدایت و ایقان دعوت می‌نمودند. فی تَقَلُّبِ الأحوال تُعرَف جَواهرُ الرّجال.[١]

امام زمان پای برهنه در قبرستان بقیع می‌روند، از در قبرستان از همان جا که از پلّه‌ها بالا می‌روید. بعضی آن حضرت را بدین حال زیارت کرده‌اند؛ این تعلیم عملی است. ائمّه پیشوایان در تعلیم و تربیت‌اند، پیشوایان در ارتباط با خدا هستند.

در حدیث معتبر در فقه الرّضا شیخ صدوق از امام صادق علیه السّلام روایت می‌کند که:

و انوِ عند افتتاح الصّلاة ذِکرَ اللهِ و ذکرَ رسولِه [صلّی الله علیه و آله و سلّم]. و اجْعَلْ واحدًا من الأئمّةِ نُصبَ عَینَیک![٢]

این حدیث بسیار معتبر است؛ و اصولاً فقه الرَّضا معتبر است. ولی از این حدیث بعضی سوء استفاده نموده و در حال نماز صورت مرشِد را در نظر می‌آورند، غافل از این که در این حدیث وارد است: ”عند افتتاح الصّلاة“ نه ”فی الصّلاة“. علاوه در این حدیث صورت مُلکی نیامده است، بلکه مراد حقیقت ملکوتی امام است. از اینها گذشته ائمّه علیهمالسّلام را عند افتتاح الصّلاة باید در نظر داشت، نه هر ‌که بوق و مَن تشائی به دست دارد و خود را پشم علی‌شاه نام نهاده است. عالم به کتاب غیر از دوازده معصوم کسی نیست، و الآن غیر از حضرت حجّت کسی نیست.

[١]ـ ینابیع المودّة، ج ٢، ص ٢٤٣، با قدری اختلاف.

[٢]ـ فقه الرّضا علیه السّلام، ص ١٠٥؛ بحار الأنوار، ج ٨١، ص ٢٠٧.