مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٥٢

چون حسین علیهالسّلام نماز را به پایان آورد، به سوی منزل شد؛ و قال:

«یا قَنبرُ! هل بَقِیَ مِن مالِ الحِجازِ شیءٌ؟» قال: نعم! أربَعةُ آلافِ دینارٍ. قال: «هاتِها! قد جائها مَن هو أحقُّ بها.»

پس حسین علیه السّلام از لای در دینار را به اعرابی داد و فرمود:

چون اعرابی آن زر بگرفت، سخت بگریست. حضرت فرمود:

«لعَلّک استَقلَلتَ ما أعطیناک!» قال: «لا! ولکن کیف یأکُل التّرابُ جودَک؟!»[١]و[٢]

[إخبار رسول خدا به شهادت امام حسین در کربلا]

[تاریخ الشّیعة] صفحة ٣٢:

«و سمع أنس بن الحارث بن نَبیه رسول الله صلّی الله علیه و آ‌له و سلّم یقول: ”إنّ ابنِی هذا ـیعنی الحسینَ علیه السّلامـ یُقتَل بأرضٍ یقال لها: کربلاء؛ فمَن شَهِدَ ذلک منکم فلْیَنصُرْه.“ فخرَج أنسٌ إلی کربلاء فقُتِلَ مع الحسین علیهالسّلام.[٣]

[١]ـ مناقب آل أبی‌طالب علیهم السّلام، ابن شهر آشوب، ج ٣، ص ٢٢٢؛ بحار الأنوار، ج ٤٤، ص١٩٠.

[٢]ـ جنگ ١، ص ١٣.

[٣]ـ انظر فی ذلک ترجمته من الإستیعاب [ج ١، ص ١١٢] و الإصابة [ج ١، ص ٢٧١]. (تاریخ الشّیعة)