مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٠٤ - تضمین اشعار حضرت زینب علیهاالسّلام خطاب با سر برید&#١٧٢٨ برادر

زینب چو دید پیکری اندر میان خون

چون آسمان و زخم تن از انجمش فزون

بی‌حد جراحتی نتوان گفتنش که چند

پامال پیکری نتوان دیدنش که چون

گفت این به خون طپیده نباشد حسین من

این نیست آنکه در بر من بود تا کنون

یک دم فزون نرفت که رفت از کنار من

این زخم‌ها به پیکر او چون رسید چون

گر این حسین، قامت او از چه بر زمین

ور این حسین، رایت او از چه واژگون

گر این حسین من، سر او از چه بر سنان

ور این حسین من، تن او از چه غرق خون[١]

چو دید زینب آن عصمت خدای تعالی

آفتابش ز خلق یک نی به بالا

گفت و از دیده ریخت لؤلؤ لالا

یا هلالًا لَمّا اسْتَتَمَّ کَمالًا

غالَهُ خَسْفُهُ فأبْدا غُروبًا

تو که سلطان ملک عهد و دادی

از چه رسم وفا ز دست بدادی

بر دلم داغ فرقتت بنهادی

ما تَوَهَّمتُ یا شَقیقَ فُؤادی

کان هذا مُقَدَّرًا مَکتوبًا[٢]