مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٣ - اشعاری از آقای احمد حسینی فیروزآبادی در مدیح&#١٧٢٨ حضرت سیّدالشّهداء علیه السّلام

راجع به اشتباه در تفسیر شعر حمیری از راویِ شعر

أقول: ظاهراً جملۀ «و قِفِ المطیّة» امر از باب وقف یقف می‌باشد؛ یعنی مطیّة و اسب و شتر خود را متوقّف ساز و به سوی قبر برو و بر آن گوهر پاک و فرزند دو گوهر پاک گریه کن!

و این معنای بسیار خوبی است؛ ولیکن ظاهراً چون راوی حدیث برای پدرش وقْفَ المطیَّة به نصب وقف بنا بر مفعول مطلق نوعی قرائت کرده است، لهذا پدرش ناراحت شده و گفته است: این چه شعری است؟ و چه معنایی دارد که: چون بر قبر او گذر کردی همچون مطیّه و شتر در آن جا درنگ کن!

آنگاه پسر می‌گوید: ای پدر اگر درنگ نکند همچون شتر، پس بنابراین شخص مرورکننده چه کند؟ پدر می‌گوید: باید چون به قبر حسین می‌رسد انتحار کند، خودش را بکشد! نه اینکه همچون شتر بایستد!

و چون ظاهراً راوی حدیث و پدرش شیعه جعفری بوده‌اند، لذا بر حمیری که در آن‌وقت شیعه کیسانی بوده است خرده گرفته، و این تعبیر را ناروا دانسته‌اند. گرچه در مذهب کیسانیّه و جعفریّه از جهت احترام سیّد‌الشّهداء تفاوتی نیست، ولیکن ظاهراً حمیری که این چنین اشعار راقی می‌گوید، «وقْفَ المطیّة» نمی‌گوید که معنایی مبتذل از آب درآید. «و قِفِ المطیّة» بوده است، و راوی در نقل و استماع اشتباه کرده است.[١]

[اشعاری از آقای احمد حسینی فیروزآبادی در مدیحۀ حضرت سیّدالشّهداء علیه السّلام]

اشعاری است از آقای احمد حسینی فیروزآبادی که از کتاب مصیبةالأولیاء،

[١]ـ جنگ ١٥، ص ١٠١.