مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٢٠ - راجع به حدیث «فاطمة مهجة قلبی»

[راجع به حدیث: «فاطمة مهجة قلبی»]

بسم الله الرّحمن الرّحیم

در آخرین صفحه، از جلد سیزدهم امام شناسی، از دورۀ علوم و معارف اسلام (٣) آمده است:

«علاّمۀ حِلّی در کتاب نهج الحقّ و کشف الصِّدق گوید:

زمخشری که نزد جمهور عامّه مرد موثّق و مأمونی است، با إسناد خود از رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم روایت کرده است که فرمود:

”فاطمةُ مُهجَةُ قَلبی، وَ ابناها ثَمَرَةُ فُؤادی، و بَعلُها نورُ بَصَری

و الأئمّةُ مِن وُلدِها أُمَناءُ رَبّی [و] حَبلٌ مَمدودٌ بَینَه و بَینَ خَلقِه؛

مَنِ اعْتَصَم بِهم نَجَی، و مَن تخَلَّفَ عنهم هَوَی.“»[١]

(فاطمه جان من است، و دو پسرانش میوۀ دل منند، و شوهرش نور چشم من است، و امامان از فرزندانش امینان پروردگار منند که ریسمانی کشیده شده میان او و خلائقش می‌باشند.

کسی که به آنان چنگ زده تمسّک جوید، نجات می‌یابد؛ و کسی که از آنان تخلّف ورزیده إعراض کند، در درّۀ هلاکت سقوط می‌نماید.)

این حدیث عظیم المعنی و مبارک المراد را سیّد بن طاووس در طرائف،[٢] و مجلسی در بحار الأنوار[٣] و شیخ سلیمان قُندوزیّ در ینابیع المودّة[٤] و خوارزمی در مَقْتل؛ و حَمّوئیّ در فرائد السِّمطَین؛ و محمّد بن أبی‌الفَوارِس در أربعین؛ و زمخشری

[١]ـ نهج الحق وکشف الصّدق، ص ٢٢٧.

[٢]ـ طرائف، ص ١١٨.

[٣]ـ بحار الأنوار، ج ٢٩، ص ٦٤٩.

[٤]ـ ینابیع المودّة، ج ١، ص ٢٤٣.