مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٤

«مهر تو را به عالم إمکان نمی‌دهم

این گنج پر بهاست من ارزان نمی‌دهم

یک قطره از سرشک که ریزم به یادشان

آن قطره را به گوهر غلطان نمی‌دهم

گر انتخاب جنّت و کوثر به من دهند

کوی تو را به جنّت و رضوان نمی‌دهم

نام تو را به نزد أجانب نمی‌برم

چون اسم أعظم است به دیوان نمی‌دهم

ای خاک کربلای تو مُهر نماز من

آن مُهر را به مُهر سلیمان نمی‌دهم

من را غلامی تو بود تاج افتخار

این تاج را به افسر شاهان نمی‌دهم

گر جرعه‌ای ز آب فراتت شود نصیب

آن جُرعه را به چشمۀ حیوان نمی‌دهم

دست طلب ز دامنشان من نمی‌کشم

دل را به غیر عترت و قرآن نمی‌دهم

دُرِّ ولایتی که نهفتم ازو به دل

تابنده گوهری است، من ارزان نمی‌دهم

در عاریت سرای جهان، جان عاریت

جز در ثنای حضرت جانان نمی‌دهم

آل علی است جان جهان و جهان جان

بی‌مِهرشان به قابِض جان، جان نمی‌دهم

جان می‌دهم به شوق وصال تو یا حسین

تا بر سرم قدم ننهی جان نمی‌دهم

امروز هرکسی به بُتی جان سپرده است

من سر به غیر قبلۀ ایمان نمی‌دهم»[١]

به جز حسین مرا ملجأ و پناهی نیست

در این عقیده یقین دارم اشتباهی نیست

ره نجات است دوستی حسین

به سوی حق به جز از این طریق راهی نیست