مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٦١

و هذان البیتان لأبی‌عبدالله شمس الدین المالکیّ الأُندلسیّ النحویّ، المعروف بإبن جابر الأعمی، من أهل مَرِیَّة مدینة کبیرة من أعمال أُندلس.

ثِمالُ الیتامَی: غیاثُهم. الأرامل: المساکین من رجال و نساء و هو بالنساء أخصّ و أکثر استعماله فی مَن مات زوجها. (محقّق)

پایان کلام سید حسن صدر در تأسیس الشّیعة. و همان‌طور که او نقل کرده است، قاضى ابن خلّکان در تاریخ خود: وفیات الاعیان و إنباءُ أبناءِ الزَّمان به طور تفصیل ترجمۀ احوال و بعضى از نخبه‌هاى اشعار بدیع و ملیح او را در طبع بولاق (اوَّلین طبع)، ج ٢، ص ٥٣ تا ٥٥؛ و در طبع دار صادر، با تحقیق دکتر احسان عباسى، ج ٣، ص ٣٧٨ تا ٣٨١، تحت شمارۀ ٤٧١ ذکر کرده است.»

سنۀ سى و هشت از هجرت در مدینه متولّد گشت، قبل از دو سال از رحلت جدّش أمیرالمؤمنین علیه السّلام، و مدّت دو سال با جدّش بود، و با عمویش حضرت امام حسن علیهما السّلام، دوازده سال، و با پدرش امام حسین علیه السّلام بیست و سه سال، و پس از پدرش سى و چهار سال، و در سنۀ نود و پنج هجرى در مدینه رحلت نمود، در حالى‌که از عمرش پنجاه و هفت سال مى‌گذشت، و در بقیع در قبرى که عمویش امام حسن علیه السّلام بود، در قبّه‌اى که در آن عباس بن عبدالمطلب ـ رضی الله عنه ـ مدفون است به خاک سپرده شد.

و به او ذو الثَّفِنات گویند؛ چون ثَفِنَة، با کسره فاء، در انسان به معنى زانو و مفصل ساقه پا و ران مى‌باشد و این بدان سبب بود که طول سجده‌هاى آن حضرت در زانوها اثر گذارده بود.

زُهْرى گوید: ”من هیچ‌کس از هاشمیّین را أفضل از على بن الحسین ندیدم.“١ *

[١]ـ جنگ ٢، ص ١٠٤.