مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٣٩ - خلاص&#١٧٢٨ گفتار آقای حلبی دامت إفاداته، راجع به امام زمان ارواحنا فداه

اصفهان، در یکی از شب‌های ماه رمضان ١٣٩٣ هجریّه قمریّه بیان نموده‌اند:

(قُلْ كَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ).[١]

حجج الهیّه از انبیاء و اوصیاء دو نشانه دارند که حقّ از باطل، و پیغمبران از متنبّیان باطل شناخته شده و متمایز می‌گردند. عیناً نوّاب آنها نیز باید دارای این دو نشانه باشد: اوّل: علم الهی، دوّم: قدرت الهیّه، تا بتوانند با این دو جناح مردم را به علوم و اسرار الهیّه رهبری نموده و ولایت امر مردم را در دست گیرند. در بین امّت رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم غیر از أئمّۀ دوازده‌گانه شیعه، هیچ‌یک دارای چنین مقامی نبوده‌اند. مُسلم و ابوداود در صحاح خود بیان کرده‌اند و همچنین صاحبان صحاح ستّه، به استثنای بخاری آورده‌اند. بخاری هم آورده ولی به صورت و کیفیّت دیگر که:

رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم فرموده است: ”لا یزال یکون هذا الدِّینُ عَزیزًا مَنیعًا ما وَلّاَهم اثناعَشَر.“بعد آهسته فرمودند: ”کُلُّهم مِن قریش.“[٢]

و متظافراً از آنها وارد شده است که: ”کلّهم یجمع علی الهدی و دین الحقّ.“ و به عبارت دیگر وارد است که: ”کلّهم یجمع علیه الاُمّة.“

این دوازده نفر چه کسانی هستند؟ کدام یک از این پنج مذهب حنفی، حنبلی، مالکی، شافعی و وهّابی طبق این حدیث رفتار نموده است؟! به جز مذهب شیعۀ ما، همه سُنّی‌ها در این حدیث وامانده‌اند.

[١]ـ سوره الرّعد (١٣) ذیل آیه ٤٣.

[٢]ـ منابع روایت در کتب اهل تسنّن با اختلاف در متن روایت: مسند أحمد، ج ٥، ص ٩٣؛ صحیح مسلم، ج ٦، ص ٤؛ فتح الباری، ج ١٣، ص ١٨٢؛ صحیح ابن حیّان، ج ١٥، ص ٤٥؛ المعجم الکبیر، ج ٢، ص ١٩٥؛ کنز العمّال، ج ١٢، ص ٣٢.