[١]* خانه‌اش براى پذیرایى واردین و وافِدین پیوسته گشوده است. وى شخصیّتى است عاقل، و در برابر شدائد و مشکلاتى که به وى روى مى‌آورد با عقل و درایت چاره سازى مى‌نماید.

٢٠. تابش شمس فروزان وجود او به احسان و عنایت، همه را فرا گرفته؛ و بدین‌ جهت از خلایق، ضلالت و گمراهى، فقر و پریشانى، و ظلم و بیدادگرى وارد به بیچارگان (یا تاریکی‌ها) زدوده شده و از میان برافتاده است.

٢١. او از گروهى مى‌باشد که محبّت بدان‌ها دین است، و عداوتشان کفر است، و نزدیک شدن به آنها نجات از هلاکت‌ها و اعتصام و پناه از گزندها و مصائب و آفات است.

٢٢. اگر وقتى اهل تقوا را به شمار آورند، آنان امامان و پیشوایانشان مى‌باشند؛ و اگر از بهترین مردم روى زمین سخن به میان آورند، باز هم آنان امامان و نامبرده‌شدگان هستند.

٢٣. هیچ اسب یکّه تازِ تندروِ میدان فضیلت و مَجد و علوّ رتبت را توان آن‌ نمى‌باشد که به آخرین مرحلۀ سیر آنها خود را برساند، و هیچ قومى نمى‌توانند خود را بدان‌ها نزدیک کنند، و یا لا أقلّ همسایه و همجوارشان گردند؛ گرچه آن قوم، قومى بزرگوار و صاحب مجد و کرامت باشند.

٢٤. اگر قحط سالى روى آورد و سختى و تنگى دامن‌گیر مردم گردد، این خاندانند که باران‌هاى رحمت براى خلایق مى‌باشند؛ و اگر شدّت و بأس و کارزارى پیش آید، باز هم ایشانند که یگانه شیران هژبران دفاع از نوامیس مردم و حفظ بیضه اسلام و مسلمین مى‌باشند.

٢٥. عُسْر و ضیق معیشت و تنگدستى ایشان نمى‌تواند آن دست‌هاى باز و بخشنده را فروبندد؛ بنابراین عطایشان پیوسته جارى و سارى است، چه دارا باشند و یا نادار.

٢٦. نام ایشان بعد از نام خدا در هر نماز واجب و فریضه‌اى واجب است، و در پایان سخن‌ها و خطبه‌ها و کتاب‌ها و قصائد، بردن اسم ایشان ختم کننده و پایان دهنده گفتار مى‌باشد.

٢٧. خوى کریمانه از طرفى، و دست‌هاى پر عطا و بخشش از طرف دیگر، نمى‌گذارند تا مذمّت و عیب در ساحت منزلشان بار فرو ریزد.

٢٨. کدام قبیله از قبایل است که در گردنشان یا از جدّ او و تبار او که اوَّلین آنهاست، و یا از خود او نعمتى و منّتى نبوده باشد؟

٢٩. هر کس خدا را بشناسد، نیاکان و جدِّ او را حتماً مى‌شناسد؛ زیرا به امّت‌هاى جهان، دین خدا از بیت این مرد رسیده است.»