عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٨٨ - نمازگزاران واقعى

آن نمازى كه او به آن امر فرموده، به جا آوردنش بايد انسان را از همه فحشا و منكرات باز دارد و آدمى را تا پيشگاه قرب حضرتش رهنمون گردد و براى دين و ايمان انسان به منزله عمود خيمه باشد و باطن آدمى را به معراج برده و به نقطه وصل برساند.

در روايتى از رسول اسلام آمده:

خداوند به نمازى كه قلب نمازگزار با بدنش هماهنگ نباشد، نمى‌نگرد[١].

و در جاى ديگر فرموده:

خشوع زينت نماز است‌[٢].

نمازگزاران واقعى‌

عارف معارف الهى مرحوم ملكى تبريزى در كتابش به چند روايت كه نمايان‌گر حال نمازگزاران واقعى است به اين مضمون اشاره فرموده:

ابراهيم ٧ به وقت نماز، سينه‌اش هم‌چون ديگ جوشان در اضطراب بود.

پيامبر اسلام ٦ به وقت نماز حال عجيبى داشت كه كسى را به‌آن حال نديده بودند.

يكى از همسران حضرت مى‌گويد:

پيامبر با ما سخن مى‌گفت و ما با آن جناب حرف مى‌زديم، ولى به محض رسيدن وقت نماز، گويى اصلا ما را نمى‌شناسد و ما هم او را نمى‌شناسيم.

اميرالمؤمنين ٧ وقتى وضو مى‌گرفت، رنگ چهره‌اش از خوف خدا تغيير مى‌كرد و به وقت نماز بدنش مى‌لرزيد و رنگ مى‌باخت. به او مى‌گفتند: شما را چه مى‌شود؟ مى‌فرمود:

[١]-/ المحاسن: ١/ ٤٠٦.

[٢]-/ جامع الأخبار: ٣٣٧؛ بحار الأنوار: ٧٤/ ١٣٣، باب ٦، حديث ٤١.