عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٦٥ - لباس تقوى

ولى ما بيچارگان گرفتار آمال و امانى و بسته زنجيرهاى هوا و هوس و فرو رفتگان در سجن مسجور ظلمانى طبيعت كه نه بويى از محبت و عشق به شامه روحمان رسيده و نه لذتى از عرفان و فضيلت را از ذائقه قلبمان چشيده، نه اصحاب عرفان و عيانيم و نه ارباب ايمان و اطمينان.

عبادات الهيه را تكليف و كلفت دانيم و مناجات با قاضى الحاجات را سربار و تكلف شماريم، جز دنيا كه معلف حيوانات است، ركون به چيزى نداريم و جز به دار طبيعت كه معتكف ظالمان است تعلقى نداريم، چشم بصيرت قلبمان از جمال جميل كور و ذائقه روح از ذوق عرفان مهجور است!!

بلى سر حلقه اهل معرفت و خلاصه اصحاب محبت و حقيقت مى‌فرمايد:

ابيت عند ربى يطعمنى ويسقينى‌[٢].

نزد پروردگارم بيتوته كردم كه طعام و نوشيدنى مرا تأمين مى‌كرد.

[١] -مثنوى معنوى، مولوى.

[٢] -عوالى اللآلى: ٢/ ٢٣٣، باب الصوم، حديث ١؛ بحار الأنوار: ٦٤/ ٢٥٣، تتميم.