عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٩ - حرمت تضييع نماز در روايات

نبى بزرگ اسلام ٦ بعد از اين‌كه به خاطر نماز به بهشت بشارت داده شد، خود را براى نماز در زحمت و رنج مى‌انداخت، چون در قرآن مجيد آمده بود:

[و أمر أهلك بالصلاة و اصطبر عليها][١].

و خانواده‌ات را به نماز فرمان بده و خود نيز بر آن شكيبايى ورز.

آن حضرت اهل خود را امر به نماز مى‌فرمود و خودش در ميدان نماز استقامت و صبر مى‌ورزيد[٢].

امام باقر ٧ مى‌فرمايد:

پيامبر عزيز اسلام ٦ در مسجد نشسته بودند كه مردى وارد شد و به نماز ايستاد، ولى ركوع و سجودش را آن چنان به سرعت خواند كه در حقيقت ركوع و سجود نبود. پيامبر فرمود: همانند كلاغى كه نوك بزند نماز را بجاى آورد، اگر با اين نماز از دنيا برود بر غير دين من از دنيا رفته![٣] امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

وقتى نمازگزار به نماز مى‌ايستد از پهنه‌هاى آسمان بر زمين، رحمت بر او نازل مى‌شود و به محاصره ملائكه الهى درآمده و ملكى فرياد مى‌زند:

اگر اين نمازگزار آگاه شود كه در نماز چيست، هرگز آن را به‌هم نمى‌پيچد[٤].

هارون بن خارجه مى‌گويد:

[١] -طه( ٢٠): ١٣٢.

[٢] -نهج البلاغة: خطبه ١٩٠؛ وسائل الشيعة: ٤/ ٣٠، باب ٧، حديث ٤٤٣٢.

[٣] -الكافى: ٣/ ٢٦٨، باب من حافظ على صلاته أو ضيعها؛ المحاسن: ١/ ٧٩، باب ٣، حديث ٥؛ بحار الأنوار: ٨١/ ٢٣٤، باب ١٦، حديث ٨.

[٤] -الكافى: ٣/ ٢٦٥، باب فضل الصلاة، حديث ٤؛ وسائل الشيعة: ٤/ ٣٢، باب ٨، حديث ٤٤٣٥.