عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٨ - حرمت تضييع نماز در روايات

پيامبر خدا ٦ فرمود: نماز خود را ضايع مكنيد، كه هر كس نمازش را ضايع كند، با قارون و هامان محشور مى‌شود و سزاوار است كه خداوند، او را با منافقين به آتش جهنم ببرد؛ واى بر كسى‌كه بر حفظ نمازش اقدام نكند و به اداى سنت حق يا (سنت پيامبر) برنخيزد.

اميرالمؤمنين ٧ در كلامى كه اصحابش را وصيت مى‌كرد، فرمود:

نسبت به مسئله نماز متعهد باشيد و بر آن محافظت كنيد و آن را زياد بجاى آريد و به وسيله آن به حضرت حق تقرب جوييد؛ زيرا نماز بر مردم مؤمن واجب شده؛ شما جواب گرفتاران به عذاب الهى را نشنيده‌ايد وقتى از آنان مى‌پرسند كه علت جهنم آمدن شما چه بود؟ مى‌گويند: از نمازگزاران نبوديم!!

نماز، گناهان نمازگزار را هم‌چون برگ درخت مى‌ريزد و او را از اسارت هوا و عذاب نجات مى‌دهد.

نبى اسلام ٦، نماز را تشبيه به حمام در خانه مرد فرموده كه شبانه روز پنج بار خود را در آن شستشو دهد كه با چنين برنامه‌اى هيچ‌گونه چركى در بدن نمى‌ماند[١].

مؤمنان حقيقى، حق با عظمت نماز را شناخته‌اند كه زينت متاع دنيا و مال و اولاد آنان را از نماز بازشان نمى‌دارد؛ خداى بزرگ فرموده:

[رجال لا تلهيهم تجارة و لا بيع عن ذكر الله و إقام الصلاة و إيتاء الزكاة][٢].

مردانى كه تجارت و داد و ستد آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و پرداخت زكات باز نمى‌دارد.

[١] -التهذيب: ٢/ ٢٣٧، باب ١٢، حديث ٧.

[٢] -نور( ٢٤): ٣٧.