عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٩ - حرمت سبك شمردن نماز در روايات

و محبت او نسبت به ماست.

اگر عشق خالق به مخلوق نبود، مسئله‌اى به نام نماز مطرح نمى‌شد؛ نماز، فريادى عاشقانه و راهى عارفانه به سوى جناب اوست؛ اگر نماز را آن چنان كه هست و به آن نحوى كه دستور داده‌اند به جاى آرى، آنچه حجاب بين قلب و روح تو و حضرت محبوب است برداشته شود و به مشاهده عظمت او نايل گردى.

حرمت سبك شمردن نماز در روايات‌

در حرمت سبك شمردن نماز و سستى نسبت به اين امر با عظمت الهى، رواياتى در كتب روايى ما آمده كه دانستن بخشى از آن بر همگان لازم است:

عن زرارة عن ابى جعفر ٧ قال: لاتتهاون بصلاتك فان النبى ٦ قال عند موته:

ليس منى من استخف بصلاته، ليس منى من شرب مسكرا لايرد على الحوض لا والله‌[١]:

زراره از امام باقر ٧ نقل مى‌كند كه حضرت فرمود: نسبت به نمازت سستى مكن، پيامبر به هنگام مرگش فرمود:

كسى كه نماز را سبك انگارد از من نيست، كسى كه مست‌كننده بنوشد بر من وارد نخواهد شد.

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

والله قسم، پنجاه سال بر كسى مى‌گذرد و خداوند يك نماز از او قبول نمى‌كند و چه برنامه‌اى براى انسان سخت‌تر از اين است؟

[١] -الكافى: ٣/ ٢٦٩، باب من حافظ على صلاته أو ضيعها، حديث ٧؛ وسائل الشيعة: ٤/ ٢٣، باب ٦، حديث ٤٤١٣.