عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤ - انسان، موجود برتر

راه خدا به محتاجان و برپا داشتن نماز و اداى زكات و آراسته بودن به اخلاق حسنه، داراى ارزشى هستند كه جز خدا احدى بر آن ارزش آگاهى ندارد.

فرداى قيامت و حتى در عالم برزخ بهشت برين از اينان و جهنم آتشين از آنان است.

پيامبر عزيز اسلام ٦ در روايت مهمى درباره اين دو طايفه مى‌فرمايد:

اذا وضع العبد فى قبره وانصرف اصحابه حتى ليسمع خفق نعالهم اتاه ملكان يحاسبانه، فان كان مؤمنا ارياه مكانه من الجنة وان كان كافرا ضرباه بمطرقة من حديد بين اذنيه فيصيح صيحة يسمعها من يليه الا الثقلين‌[١]:

زمانى كه عبد را در قبرش بگذارند و كسانش او را رها كرده و برگردند، ميت صداى كفش آنان را در بازگشتشان مى‌شنود؛ در اين وقت دو ملك حق براى رسيدگى به حساب او سر مى‌رسند، اگر او بنده مؤمن خدا باشد، مكانش را در بهشت به او نشان مى‌دهند و اگر بنده‌اى باشد كه نسبت به نعمت‌هاى الهى ناسپاسى كرده و راه كفر پيش گرفته با پتكى از آهن جهنم بين دو گوشش مى‌زنند كه هر چه جز جن و انس است، صداى وحشت‌آور و دهشت‌زاى آن را مى‌شنوند!!

با توجه به مسائل عالى الهى واجب است انسان خود را بشناسد و به موقعيت و موقف و وظيفه هر يك از قواى درون و برون آشنا شده و هر يك را بر اساس خواسته‌هاى الهى بكار گيرد تا درخت وجودش هم چون شجره طيبه براى ابد، مثمر ثمر گردد.

[١] -دين و تمدن: ١/ ٦٦.