عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١٤ - حقيقت استعاذه

و مثل كسى كه استعاذه مى‌كند، ولى خاطرش متعلق است به غير حق و در دلش فكرهاى نفسانى و وساوس شيطانى است، مثل كسى است كه بر در قلعه محكمى ايستاده و حيوانى هيولا و درنده متوجه اوست كه به او حمله كند و او به زبان گويد پناه مى‌برم از شر اين حيوان به اين قلعه محكم اما بر جاى خود ايستاده و به درون قلعه نمى‌رود تا از شر آن دشمن در امان بماند، اين‌گونه استعاذه كه لقلقه زبان است، دردى دوا نكرده و از هيچ شرى انسان را در امان نمى‌برد.

حقيقت استعاذه‌

اول: امتثال فرمان حق است، آن مقدار مبالغه كه در مطاوى كلمات نورانى قرآن به جهت تسبيح واقع شده، در باب استعاذه به همان ترتيب دستور صادر گشته، مثلا كلمات تسبيح را به چهار نوع ذكر مى‌كند:

مصدر: چون «سبحان ربك».

ماضى: چون «سبح لله».

مضارع: چون «يسبح لله».

امر: چون «سبح اسم ربك».

هم چنان كلمات منطوى بر استعاذه با وجوه اربعه مذكور است.

مصدر: چون «معاذ الله».

ماضى: چون «عذت بربى».

مضارع: چون «أعوذ بالله».

امر: چون «استعذ بالله».