عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٩٣ - آداب قرائت قرآن

آداب قرائت قرآن‌

قرائت، كار ساده و آسانى نيست، منظور از قرائت خواندن الفاظ و گذشتن نيست، بلكه منظور از قرائت هماهنگ شدن با قرآن در مدار عمل و حركت است.

محدث خبير، فيض كاشانى از غزالى نقل مى‌كند كه قارى قرآن در قرائت كتاب خدا ده حقيقت را بايد منظور داشته باشد:

١- فهم اين‌كه با كلام كه روبروست و با نزول قرآن مجيد چه عنايت و لطفى به او شده؟

٢- توجه به عظمت متكلم، كه وجود مقدس او خالق تمام هستى است و هستى با همه عظمتش در برابر او نقطه‌اى بيش نيست بلكه نقطه هم نيست.

٣- حضور قلب و ترك حديث نفس و توجه كامل به قرآن و مفاهيم بلند ملكوتى و آسمانى آن.

٤- تدبر در آيات و مو شكافى در كلمات حضرت دوست.

٥- تفهم واقعيات قرآن با عمق قلب و دل، به خصوص احوال انبيا و صلحا و صديقين و مؤمنان و احوال معاندان و مستكبران و مكذبين.

٦- خالى كردن عقل و نفس و فهم و قلب از موانع فهم كتاب با عظمت دوست.

٧- تخصيص، به اين‌كه به طور جدى تصور كند كه قرآن با تمام اوامر و نواهيش به خصوص او نازل شده و مقصودى جز او نبوده.

٨- تأثر، و آن اثر گرفتن قلب او از واقعيت‌ها و حقايقى است كه قرآن ناطق به آن است.

٩- ترقى، و آن اين است كه قرآن را از زبان صاحب قرآن بشنود نه از جانب زبان و صوت خودش و حالش به وقت قرائت حال ابتهال و سؤال و تضرع باشد.