عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٧٩ - قرآن از ديدگاه روايات

و هر كس از غير آن هدايت بخواهد گمراه گردد و هر كس آن را شعار و دثار خود كند به سعادت الهى رسد و هر كس آن را پيشواى زندگى و تكيه‌گاه خود قرار دهد، خداوندش در بهشت پناه دهد و حياتى سالم نصيب او گرداند، به همين خاطر به قرآن گفت: «هدى».

و از طرفى قرآن براى مردم مؤمن بشارت است، بشارت براى آخرت، به اين معنى كه قرآن در قيامت مرد لاغر رنگ پريده‌اى را مى‌آورد و به خداوند عرضه مى‌دارد: اين است آن كسى كه روزش را روزه داشت و شبش را به بيدارى گذراند و طمعش در رحمت تو قوى گشت و اميدش به مغفرتت گشاده شد، با او با گمان من و گمان خودش معامله كن. خداوند خطاب مى‌كند: ملك به راستش قرار بگيرد و بهشت در چپش و او را به حورالعين برسانيد و پدر و مادرش را لباسى از حله بهشت بپوشانيد كه دنيا و مافيها در برابرش چيزى نباشد.

خلايق به آن پدر و مادر نظر مى‌كنند و از آنان احترام مى‌گيرند و آنان به وضع خود مى‌نگرند و از آن كرامت تعجب كرده مى‌گويند: خداوندا! اين همه عنايت نسبت به ما براى چيست؟ ما را عملى در خور اين محبت و كرامت نيست؟

خداوند مى‌فرمايد: با اين همه تاج كرامت از آن شماست كه بيننده‌اى نظيرش را نديده و شنونده‌اى مانندش را نشنيده و نسبت به چنين خيرى كسى فكر نكرده و اين همه براى اين است كه شما دو نفر وسيله تعليم قرآن به فرزندتان بوديد و شما او را به اسلام رسانديد و با زحمت شما او عاشق محمد و على شد و فقه آن دو را دريافت، ولايت اين دو نفر واسطه قبول عمل است و دشمنى با دشمنان آنان سبب نجات.

اگر كسى از زمين تا عرش طلا پر كند و در راه خدا صدقه دهد ولى ولايت محمد و على را نداشته باشد، هيچ عملى از او قبول نمى‌كنم.