عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤٠ - در پيشگاه قرآن
در برابر تمام آلام و حوادث است.
قرآن، برطرف كننده ملالت، پديد آرنده جلالت، بخشنده كمال و سازنده رشد و محكمترين دستگيره نجات براى تمام افراد بشر است.
قرآن، علم حق، بازگوكننده مسائل روحى معراج، عقلى شكوفاكننده فكر، صفا دهنده جان، آواى دوست، نداى ملكوت و پوشاننده لباس خلافت به انسان است.
قرآن، مايه حيات، سرمايه نجات، رهگشاى رهروان راه الهى، مدرس تقوا، معلم وفا و ناظم امور حيات انسانهاست.
|
قرآن كه بهين گوهر از قلزم توحيد است |
روشن كند از نورش يكتايى يكتا را |
|
|
اين در يتيم آمد چون در صف صرافان |
بشكست بهاى آن مقدار گهرها را |
|
|
انجيل و اوستا چون ذرات نظام شمس |
خورشيد بود قرآن نبود خبر اعما را |
|
|
زين خوان حقيقت ما چون نقد خرد چيديم |
كى گوش دهيم از دل افسانه آبا را |
|
|
صد شكر كه ايزدمان بنواخت به فضل خويش |
تا رهبر ما فرمود احمد شه بطحا را |
|
|
بر عالميان نازيم از پيروى قرآن |
كز ساحت دين برديم ما سبقت اعلا را |
|