عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٩ - لطايف توحيديه در تكبيرة الاحرام

ما بين طرفين نيست مگر نسبت خالقيه كه منتهاى مرتبه اعلا درجه جلال و اعلا درجه كمال است و مخلوقيه كه غايت مرتبه دنائت و منتها درجه ذلت است، پس با وجود اين، در مقام تعظيم سزاوار است كه گويند حق‌تعالى بزرگ‌تر از مخلوقات خود است، اگر چه اين معنى به حسب وضع لغوى انسب است و التفات به هر يك از دو معنى مقتضى اين است كه بنده، مشاهده جبروت پروردگار كند و جان خود را در راه بندگى نثار نمايد.

چنانچه حضرت صادق ٧ در متن روايت فرموده:

هرگاه تكبير گفتى خود را در جنب عظمت او حقير و خرد شمار و در برابر كبريايى او هر چه در آسمان و زمين است، كوچك انگار كه حق چون بر دل تكبيرگوى نظر كند و ببيند كه عبد چيز ديگرى در جنب حق بزرگ مى‌بيند به او فرمايد:

اى دروغگو! آيا تو مرا فريب مى‌دهى؟ قسم به عزت و جلالم كه تو را از شيرينى ذكرم محروم و از بساط قربم ممنوع و از شادى در مناجاتم مردود مى‌كنم.

واى بر ما كه اكثر ما روى ظاهر در نماز و دل در لهو و لعب داريم و اين گونه عبادت بدون شك اطاعت از شيطان است، نه عبادت خالق عالميان.

لطايف توحيديه در تكبيرة الاحرام‌

شيخ صدوق قدس الله روحه روايت نموده:

مردى از سيد العارفين اميرالمؤمنين على ٧ پرسيد: معناى دست بلند كردن در حالت تكبيرة الاحرام به وقت نماز چيست؟

حضرت فرمود: معنايش اين است:

خداوند، اكبر و واحد و احد است، همانند ندارد، با دست لمس نمى‌شود و با