عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٦ - ظاهر و باطن تكبيرةالاحرام

طرف او نگاهدار و با توجه جامع و كامل و با قلبى مملو از عشق و نشاط و با دلى پر از اخلاص و صفا و با حالى متصل به ملكوت و با چشمى گريان و دلى بريان و خضوع و خشوع و در كمال وقار و ادب و طمأنينه بگو: «الله أكبر».

آرى، در حال گفتن تكبير از تمام گذشته‌ات نادم و شرمسار و نسبت به آينده‌ات غرق اميد باش و با اعتراف قلبى به گناه و پاك كردن آيينه قلب از وساوس شيطانى وارد حرم قدس و پيشگاه با عظمت حضرت او شو كه تكبيرةالاحرام مقدمه ورود و علت رسيدن به درگاه و كليد بازكننده در رحمت دوست است.

«الله اكبر»، يعنى اين‌كه از علايق رستم و دل به درگاه تو بستم و از بند تمام معاصى جستم و قلب شيطان پليد براى هميشه خستم؛ در حقيقت نيت مكبر بايد اين باشد كه اكنون مى‌خواهم اين حيثيت ناقابل و هويت ناچيز خود را نثار راه دوست كنم و آنچه خاطرخواه آن جناب است آن نمايم و توسن بندگى را در ميدان خضوع و خشوع بتازانم و در ساحت كبريايى و عشق او جان بازم كه:

ألصلوة قربان كل تقى‌[١].

نماز مايه تقرب هر انسان پرهيزكارى است.

و به خاطر همين است كه قبل از تكبيرةالاحرام، دعاى قربانى خوانند و آن اين آيه شريفه است:

[وجهت وجهي للذي فطر السماوات و الأرض حنيفا و ما أنا من‌

[١] -الكافى: ٣/ ٢٦٥، باب فضل الصلاة، حديث ٦؛ وسائل الشيعة: ٤/ ٤٣، باب ١٢، حديث ٤٤٦٩.