عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٠ - حقيقت تكبيرة الاحرام و شرح آن

امام صادق ٧ در اين جملات زيبا و نورانى به هدايت بندگان برخاسته و آنان را در راهى قرار مى‌دهد كه از عمل خود بهره ببرند و به حقايق وقايع دست يابند لذا نمازگزاران را به سوى تكبيرةالاحرام واقعى و دور ماندن از تكبير قلابى و بى‌فايده دعوت كرده، مى‌فرمايد:

به وقت تكبيرةالاحرام ما بين آسمان‌ها و زمين آنچه موجود وجود دارد و خود آسمان‌ها و زمين را، بسيار كوچك بدان و جز به عظمت و بزرگى حضرت دوست كه جز عظمت او عظمتى اصلا وجود ندارد توجه نداشته باش.

به حقيقت بدان كه خداوند بزرگ كه احاطه به تمام موجودات و وضع ظاهر و باطن آنان دارد، چون به وقت تكبير به ذات قلبت بنگرد و ببيند روى دلت از مفهوم و حقيقت تكبير به جاى ديگر است و گرفتار عارضه غفلت و نسيان و سهو از واقعيت هستى فرياد مى‌زند:

اى دروغگو! با من مكر و حيله مى‌كنى؟ به عزت و جلالم تو را از سه واقعيت عالى، به خاطر زنده نبودن تكبيرت محروم مى‌كنم:

١- شيرينى يادم را بر تو حرام مى‌كنم؛

٢- از رسيدنت به مقام قرب جلوگيرى مى‌نمايم.

٣- از اين‌كه به مناجات با من مسرور شوى تو را منع مى‌كنم!

اى عباد خدا! اى بندگان حضرت حق! اى دوستداران واقعيت! اى نمازگزاران! اى مسافران كوى محبوب! اى سالكان راه! شما را به خدا قسم عذابى براى عاشق از اين سه عذاب بالاتر مى‌شود؟!!

الهى قمشه‌اى آن پروانه شمع جمال به پيشگاه مقدسش عرضه داشته: