عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠١ - حكاياتى در خوف

به خدا قسم كه از زمان دوستم رسول خدا ٦ اقوامى را به ياد دارم كه صبح مى‌نمودند و شب مى‌كردند، در حالى كه چهره‌ها گرفته و احوالشان پريشان و شكم‌ها از گرسنگى به پشت چسبيده و پيشانى آنان از اثر سجده چون زانوى شتر بود!! شب را در حال سجده و قيام براى پروردگارشان به روز مى‌آوردند، گاهى مى‌ايستادند و گاهى پيشانى به خاك مى‌نهادند و با خداى خود سرگرم گفتگو و مناجات بودند و آزادى خويش را از آتش جهنم از حضرت او مى‌خواستند، به خدا سوگند با همه اين احوال آنان را مى‌ديدم كه بيمناك و هراسانند!!

و در بعضى از روايات به دنباله اين گفتار آمده كه:

آنان چنان بودند كه گويا صداى افروخته شدن آتش در گوش آن‌ها است، هرگاه نزد آنان نام خدا برده مى‌شد، چون درخت خم مى‌شدند و چنان بودند كه گويا شب را در غفلت به روز آورده‌اند.

راوى مى‌گويد: پس از اين سخنان، ديگر آن حضرت را خندان نديدند، تا به جوار رحمت حضرت حق منتقل شد[١].

در حديث موسى آمده:

اما كسانى كه از خدا مى‌ترسند، در مقام اعلى و برترى هستند كه ديگران را مشاركتى در آن نيست‌[٢].

حكاياتى در خوف‌

در روايت آمده:

جوانى از انصار خوف و خشيت خدا بر او غالب شد، به گونه‌اى كه اين ترس‌

[١] -معراج السعادة: ١٣٨- ١٣٩.

[٢] -الكافى: ٢/ ٤٨٢، باب البكاء، حديث ٦.