عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٦٠ - ٣ - تعظيم

قلب و جان راه نمى‌دهند، درون پاك خود را جاى تجلى حضرت او مى‌دانند و جز او را در دنياى قلب و جان نمى‌نگرند!!

نمازگزار توجه دارد كه اسمع السامعين مستمع اوست و در برابر ارحم الراحمين و اكرم الاكرمين و احسن الخالقين و اشدالمعاقبين است.

چگونه ممكن است مستمع عزيز خود را عادى ببيند، مگر در نماز خود نمى‌خواند:

[الحمد لله رب العالمين‌][١].

همه ستايش‌ها، ويژه خداست كه مالك و مربى جهانيان است.

مگر در حمد نمى‌گويد:

[مالك يوم الدين‌][٢].

صاحب و داراى روز پاداش است.

نمازگزار با معرفت به وجود مقدس حضرت او، از طريق آيات و روايات در حد استعدادش به درك عظمت او نايل آمده و از اين طريق هميشه و به خصوص وقت نماز در برابر بزرگى او قرار مى‌گيرد و خود را در پيشگاه حضرتش حقيرترين موجود حس مى‌كند و با زبان حال به محضر آن عزيز عرضه مى‌دارد:

[١] -فاتحه( ١): ٢.

[٢] -فاتحه( ١): ٤.