عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٩ - نماز، علاج خودپرستى

نمازگزار در نمازش خدا را به دو صفت رحمان و رحيم مى‌ستايد، اگر از نمازش غافل نباشد قهرا در مقام كسب اين صفت الهى و تخلق به اخلاق خدايى خواهد كوشيد و مهربان‌ترين مردم خواهد شد و از سنگ‌دلى و بى‌رحمى و بى‌مهرى پاك خواهد ماند.

نمازگزار واقعى مى‌داند كه خداوند در سوره مؤمنون خطاب به پيامبران فرموده كه:

اول از مال حلال و پاك بخوريد، سپس به عبادت قيام كنيد[١].

نمازگزار مى‌داند كه پيامبر عزيز اسلام ٦ فرموده:

خداوند را بر فضاى بيت المقدس فرشته‌اى است كه هر شب ندا مى‌كند: هر كس از مال حرام بخورد، واجب و مستحبى از او قبول نمى‌شود[٢].

و مى‌داند كه پيامبر ٦ فرموده:

كسى كه لباسى را به ده درهم خريده و در پول آن لباس درهمى از حرام باشد، خداوند در آن لباس نماز را نخواهد پذيرفت‌[٣].

نمازگزار مى‌داند كه امام صادق ٧ فرمود:

كسى كه دوست دارد بداند نمازش قبول شده يا نه؟ ببيند آيا نمازش او را از فحشا و منكرات باز مى‌دارد يانه، به اندازه‌اى كه نمازش توان نگهدارى نمازگزار را از آلودگى‌ها داشته باشد، مورد قبول است‌[٤].

ملت نمازگزار، ملتى پاك و كشور با نماز، كشورى است نمونه، در آن مملكتى‌

[١] -مؤمنون( ٢٣): ٥١.

[٢] -محجة البيضاء: ٣/ ٢٠٤، كتاب الحلال والحرام.

[٣] -محجة البيضاء: ٣/ ٢٠٤، كتال الحلال والحرام.

[٤] -بحار الأنوار: ١٦/ ٢٠٤، باب ٩.