آن حضرت نسبت بخود دارد از درشتى جامه و ناگوارى غذا و برنج انداختن جان و تن خود در اطاعت خداى تبارك و تعالى و جهاد در راه او و نابود ساختن ستم‌[١] و تعدى و طغيان و گسترش دادن انصاف و داد و احسان و در وصف كسانى كه بهمراه او خواهند بود از يارانى كه روايات شماره آنان را معين كرده كه سيصد و سيزده مرد خواهند بود و آنان فرمانروايان روى زمين و نمايندگان آن حضرت در زمين خواهند بود و خاور و باختر بدست آنان گشوده شود با فرشتگانى كه خداوند بيارى ميفرستد و به بينيد كه اين چه مقام بزرگى و مرتبه شريفى است كه خداوند آن حضرت را مخصوص بآن فرموده و هيچ يك از امامان پيشين را چنين عطائى نفرموده است.

و تمام شدن و كامل گشتن دينش را و پيروزى آن را بر همه اديان و نابودى مشركان و عملى شدن وعده‌اى كه خداوند به پيغمبرش داده كه او را بر همه اديان پيروز خواهد كرد همه اينها بدست او انجام خواهد گرفت تا آنجا كه امام صادق ٧ در باره او و خودش فرمود آنچه را كه روايت كرده است: (١) ٤٦- (علىّ بن احمد بندنيجىّ از عبيد اللَّه بن موسى علوىّ و او از حسن بن معاويه‌[٢] و او از حسن بن محبوب و او از خلّاد صفّار[٣] كه گفت):

[١] در بعضى از نسخه‌ها بجاى

ُ( محو الظّلم)

جمله

ُ( غسل الظّلم)

است يعنى شستشوى ستم.

[٢] در بعضى از نسخه‌ها( حسن بن يعقوب است) و ظاهرا غلط است و شايد صحيحتر حسن بن محمّد بن سماعة باشد كه گاهى از او بحسن بن سماعة تعبير مى‌شود و از ابن محبوب فراوان روايت دارد.

[٣] نسخه‌ها مختلف است بعضى خلّاد بن قصّار و بعضى خلاد بن قصّاب و بعضى خلّاد ابن مصار نوشته‌اند و همگى غلط است و در باب روايات راجع بسفيانى بشماره ٧( خلّاد صائغ) خواهد آمد كه در رجال عنوانى از او نشده است.

و اما خلّاد بن صفّار همان ابن عيسى صفّار است چنانچه در الجامع است و از خلاصه بر مى‌آيد كه او همان خلّاد صفارى است كه ابن عقده از عبد اللَّه بن ابراهيم بن قتيبه و او از ابن نمير نقل ميكند كه او ثقه ثقة است ولى ابن حجر آن دو را در تحت دو عنوان نقل كرده و ترجمه‌شان را نيز باختلاف آورده است.