الغیبة للنعمانی ت فهری - النعماني، مترجم سيد احمد فهري - الصفحة ٩
حميد بن زياد كوفىّ و او گفت: (١) ما را حديث كرد حسن بن محمّد بن سماعة او گفت: ما را حديث كرد احمد بن الحسن ميثمىّ از مردى از اصحاب ابى عبد اللَّه جعفر بن محمّد عليهما السّلام كه او گفت: شنيدم امام صادق مىفرمود:
اين آيه كه در سوره حديد است وَ لا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ (نباشيد مانند كسانى كه از پيش بآنان كتاب داده شد و روزگار طولانى بر آنان گذشت پس دلهاىشان سخت شد و بيشتر آنان از عقيده خود دست برداشتند)[١] در باره مردم زمان غيبت نازل شده است سپس خداى عزّ و جلّ فرمايد: أَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ: همانا كه خداوند زمين را پس از مرگش زنده مىسازد براستى كه ما آيات را براى شما بيان كرديم شايد بعقل گرائيد، حضرت فرمود:
روزگار در آيه روزگار غيبت است.
و مقصود خداى عزّ و جلّ آنست كه اى امّت محمّد يا اى گروه شيعه مانند كسانى نباشيد كه از پيش به آنان كتاب داده شد و روزگار طولانى بر آنان گذشت پس تأويل اين آيه، در باره مردم زمان غيبت است و روزهاى غيبت، نه غير آنان از مردم زمانهاى ديگر.
و همانا خداوند، شيعه را نهى فرموده از اينكه در باره حجّت خدا شك كنند و يا آنكه گمان كنند كه خداى تعالى بقدر يك چشم بهم زدن زمين را از حجت تهى مىسازد چنانچه امير المؤمنين ٧ در سخنى كه با كميل دارد فرمايد:
(آرى بخدا كه زمين از حجّت خدا تهى نمىماند يا آشكار و معلوم است و يا ترسان و پوشيده تا آنكه حجّتهاى خدا و دليلهاى روشنگر او باطل نشود) و نهى فرموده شيعه را از اينكه شكّ و ترديد بخود راه دهند و روزگارى بهمين حالشان بگذرد كه دلهايشان سخت خواهد شد.
[١] فسق بمعناى بيرون شدن است.