و از آنجائى كه اين صفات كماليّه باعث بر بعثت انبياء و نصب حجّتهاى خدا است پس خانه نور كه همان خانه امامت است چنانچه در آيه نور بيان شده است بر اين پايه‌ها استوار است.

يا ميگوئيم: چون خداى تعالى ائمّه را با صفات خودش آراسته و آنان را مظهر آيات جلال خودش فرموده و آنان را اسماء اللَّه و كلمات اللَّه خوانده پس آنان باخلاق خدائى متخلّق‌اند و خانه نورشان و بيت كمالشان بر اين پايه‌ها قرار دارد.

و بيش از اين توضيح را چه بسا كه خردها و ذهن‌ها متحمّل نشود و قلم را ياراى نگارش نباشد. اين بود اجمالى از آنچه در حلّ اين روايت بخاطرم خطور كرد و اللَّه ولى التوفيق و الهداية].

(١) ٢٠- (خبر داد ما را علىّ بن الحسين از محمّد بن يحيى و او از محمّد بن حسّان رازىّ و او از محمّد بن علىّ و او از محمّد بن سنان و او از داود بن كثير رقّىّ كه گفت:) به ابى عبد اللَّه جعفر بن محمّد عليهما السّلام عرض كردم: من بفدايت معناى اين آيه چيست؟ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ‌ (الواقعه: ١١).

فرمود: دو هزار سال پيش از آنكه خداوند، خلق را بيافريند در روزى كه خلق را در عالم ميثاق بذر افشانى ميكرد اين سخن را فرمود عرض كردم توضيح بيشترى بفرمائيد. فرمود: خداى عزّ و جلّ هنگامى كه خواست خلق را بيافريند آنان را از گل آفريد سپس آتشى بر افروخت و فرمود بميان آتش برويد نخستين كسى كه بميان آتش رفت محمّد رسول خدا بود و امير المؤمنين و حسن و حسين و نه امام يكى پس از ديگرى سپس شيعيان آنان از آنان پيروى كردند پس بخدا قسم كه سابقون ايشان هستند.

(٢) ٢١- (حديث كرد ما را ابو علىّ احمد بن محمّد بن يعقوب بن عمّار كوفىّ‌[١]

[١] ظاهرا او احمد بن محمّد بن عمّار كوفى است كه در فهرست شيخ عنوانش آمده است اوثقه بود و جليل القدر و از پدرش محمّد روايت ميكند و پدرش را نيز در جامع الرواة عنوان كرده است و نجاشى در ترجمه قاسم بن هاشم لؤلؤىّ گفته است: خبر داد ما را ابن نوح از ابى الحسن بن داود و او از احمد بن محمّد بن عمّار كه گفت: حديث كرد ما را پدرم كه گفت: حديث كرد ما را قاسم بن هشام لؤلؤىّ بكتاب نوادرش. و نسبت بجد دادن شايع است.