الغیبة للنعمانی ت فهری - النعماني، مترجم سيد احمد فهري - الصفحة ٣٩٢ - (باب - ٢٥)(آنچه رسيده در باره اينكه كسى كه امام خودش را بشناسد)(زيانى برايش نيست كه اين امر زود بشود يا دير)
فرمود: اى فضيل امام خودت را بشناس كه چون امام خودت را شناختى زيانى بحال تو نخواهد داشت كه اين كار پيش يا پس بيفتد و كسى كه امام خود را بشناسد سپس پيش از آنكه صاحب اين امر قيام كند بميرد بمنزله كسى است كه در سپاه آن حضرت نشسته باشد نه بلكه بمنزله كسى است كه زير پرچم او نشسته باشد. محمّد بن يعقوب گفت: اين قسمت روايت را بعضى از اصحاب ما چنين روايت كرده است (بمنزله كسى است كه با رسول خدا بدرجه شهادت رسيده باشد)[١] (١) ٣- (خبر داد ما را محمّد بن يعقوب از علىّ بن ابراهيم و او از صالح بن سندي و او از جعفر بن بشير و او از اسماعيل بن محمّد خزاعىّ كه گفت):
ابو بصير از ابى عبد اللَّه (امام صادق) ٧ پرسيد و من مىشنيدم عرض كرد: بنظر شما من قائم را درك ميكنم؟ فرمود: اى ابا بصير مگر امام خودت را نميشناسى؟ عرض كرد: آرى بخدا قسم و تو همان امام منى- و دست او را گرفت- حضرت فرمود: بخدا قسم براى تو مهمّ نيست اى ابو بصير كه شمشير بكمر در سايه ايوان قائم ٧ نباشى.
(٢) ٥- (خبر داد ما را محمّد بن يعقوب او گفت: حديث كرد ما را عدّهاى از اصحاب ما از احمد بن محمّد و او از علىّ بن نعمان و او از محمّد بن مروان و او از فضيل بن يسار كه گفت):
شنيدم ابو جعفر (امام باقر) ٧ ميفرمود: هر كس بميرد و امامى براى او نباشد مرگش مرگ جاهليّت است و كسى كه بميرد در حالى كه بامامش شناسا باشد
[١] پاداشى كه باينان داده مىشود از جهت نيّتى است كه دارند چون تصميم داشتهاند كه هر گاه امام حقّ ظهور كند او را يارى نموده و در راهش جهاد كنند و در زير پرچمش شهيد شوند هم چنان كه اهل بهشت بواسطه نيّتى كه در دنيا داشتند كه هر چند بمانند مؤمن و صالح باشند در بهشت مخلّداند و هم چنين دوزخيان بواسطه نيّتى كه داشتند كه اگر در دنيا بمانند كافر و فاجر باشند در آتش مخلّداند.