الغیبة للنعمانی ت فهری - النعماني، مترجم سيد احمد فهري - الصفحة ٢٢٠ - (باب ١٠)(آنچه در باره غايب شدن امام منتظر امام دوازدهم رسيده است و اينكه مولاى ما)(امير المؤمنين و امامان بعد از او
حسّان و او از محمّد بن علىّ و او از عبد اللَّه بن قاسم و او از مفضّل بن عمر):
و او از ابى عبد اللَّه (امام صادق) ٧ كه از آن حضرت پرسش شد از معناى آيه شريفه فَإِذا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ (زمانى كه بصور دميده شود) فرمود: همانا از ما امامى در پشت پرده خواهد بود و آنگاه كه خداوند عز ذكره بخواهد كه امر او را اظهار كند در دل او نكته و اثرى ظاهر مىشود پس او نمايان گشته و بامر خدا قيام ميكند [شرح: ناقور بر وزن فاعول از نقر است بمعناى بصدا در آوردن. علّامه مجلسىّ فرمايد: خداوند دل امام را بصور تشبيه فرموده و آنچه در آن القاء و الهام مىشود بدميدن در صور تشبيه كرده است (و نكت) اثرى است كه در زمين بواسطه كشيدن چوب و مانند آن پيدا مىشود].
(١) ٤١- (حديث كرد ما را محمّد بن يعقوب او گفت: حديث كرد ما را عدّهاى از اصحاب ما از احمد بن محمّد و او از حسن بن علىّ و شاء و او از علىّ بن ابى حمزه [او از ابى بصير] و او از):
ابى عبد اللَّه (امام صادق) ٧ كه آن حضرت فرمود: صاحب اين امر را بناچار غيبتى است و در غيبتش بناچار عزلتى و طيبة چه منزلگاه خوبى است و بخاطر سى نفر وحشتى آنجا نيست.
[شرح از مجلسىّ: طيبة نام مدينه طيّبة است و از اين روايت استفاده مىشود كه آن حضرت را غالبا در مدينه و اطراف آن منزل و مأوا است يا هميشه و يا در غيبت صغرى و بعضىها احتمال دادهاند كه طيبه نام محلّ مخصوصى است كه آن حضرت با يارانش آنجا تشريف دارند ولى شاهدى بر اين مطلب نيست.
و مؤيّد احتمال اوّل روايتى است كه كافى از ابى هاشم جعفرى نقل ميكند كه در ضمن حديثى گويد بابى محمّد (امام حسن عسكرىّ) ٧ عرض كردم:
اگر براى شما پيش آمدى شد او را در كجا جويا شوم؟ فرمود: در مدينه و اينكه فرمود:
«و ما بثلاثين من وحشة»
يعنى سى نفر از نو كران و خاصان آن حضرت كه