الغیبة للنعمانی ت فهری - النعماني، مترجم سيد احمد فهري - الصفحة ١٨٦ - (باب ١٠)(آنچه در باره غايب شدن امام منتظر امام دوازدهم رسيده است و اينكه مولاى ما)(امير المؤمنين و امامان بعد از او

نميشود در آن هنگام هر صبح و شام بانتظار فرج باشيد كه سخت‌ترين خشم خدا بر دشمنانش هنگامى است كه حجّت او را از دست ميدهند و براى آنان ظاهر نمى شود و خداى عزّ و جلّ ميداند كه دوستانش در شكّ و ترديد نمى‌افتند و اگر خدا ميدانست كه آنان بشكّ مى‌افتند حجّت خود را يك چشم بهمزدن غايب نميكرد ولى اين غيبت پيش نخواهد آمد مگر بخاطر بدان از مردم.[١] (١) ٢- (حديث كرد ما را محمّد بن يعقوب كلينىّ او گفت: حديث كرد ما را علىّ بن ابراهيم بن هاشم، از پدرش، و او از محمّد بن خالد و او از كسى كه حديث‌اش كرد، و او از مفضّل بن عمر، كلينىّ گويد: و حديث كرد ما را محمّد بن يحيى از عبد اللَّه ابن محمّد بن عيسى و او از پدرش و او از بعضى رجال خود و او از مفضّل بن عمرو او از):

ابى عبد اللَّه ٧ (امام صادق) كه آن حضرت فرمود: نزديكترين حالتى كه بندگان نسبت بخداى تعالى دارند و خشنود ترين هنگامى كه خدا از آنان است هنگامى است كه حجّت خداى عزّ و جلّ را از دست بدهند و براى آنان ظاهر نگردد و جايگاهش را ندانند و در عين حال اعتقاد داشته باشند كه نه حجّت خدا جل ذكره باطل مى‌شود و نه پيمانش. در چنين وقت هر بامداد و شبانگاه بانتظار فرج باشيد كه سخت‌ترين خشم خدا بدشمنانش هنگامى است كه حجّت او را گم كنند و براى آنان هويدا نباشد و خدا ميداند كه دوستانش شكّ نميكنند و اگر ميدانست كه آنان بشكّ مى‌افتند حجّت خويش را يك چشم بهم زدن غايب نميكرد ولى اين غيبت پيش نمى‌آيد مگر از ناحيه بدان از مردم.

اين ستايش امام صادق است دوستان خود را در حال غيبت و ميفرمايد:

آن هنگام خداوند از آنان خوشنودتر است كه حجّت خدا را از دست بدهند و حجّت‌اش را از ديدگاه آنان به پشت پرده برده باشد و آنان با اين حال اعتقاد داشته‌

[١] مجلسىّ( ره) را در جمله آخر روايت توجيهى است كه با توجّه بترجمه‌اى كه ما كرديم نيازى بآن نيست بمتن عربى مراجعه شود.