(١) اين روايات كه بطور متواتر رسيده است گواهند بر درستى غيبت و پنهان شدن دانش و مراد از دانش همان حجّت عالم است و اين روايات مشتمل است بر بيان وظيفه شيعه در باره امامان كه بايد بر همان عقيده‌اى كه بوده‌اند باشند و متزلزل نشوند و جابجا نگردند بلكه پابرجا باشند و حالشان دگرگون نشود و چشم بانتظار باشند تا آنچه بر آنان وعده داده شده برسد و آنان در اينكه حجّتشان را و امام زمانشان را در دوران غيبت نمى‌بينند معذورند و پيش از ظهور در هر عصر و زمانى بر آنان تنگ آيد شخص امام و نام و نسب‌اش را نتوانند بشناسند و جستجو از امام و كشف صاحب غيبت و بدنبال نام و محلّ سكونت و محلّ غيبت او بودن و يا اشاره بذكر او كردن بر آنان قدغن باشد تا چه رسد بر آنكه بخواهند عيانا او را به بينند.

و روايت بما فرموده است كه نامش را بلند نگوئيد و بر آنچه هستيد پابرجا باشيد و مبادا شكّ بخود راه دهيد ولى نادانى كه از اين گونه روايات كه از امامان راستگو در باره غيبت و صاحب غيبت بما رسيده است بى‌خبراند در پى آنند كه بشخص آن حضرت راهنمائى شوند و جايگاهش را بدانند و پيش نهاد ميكنند كه ما آن حضرت را بآنان نشان دهيم و غيبت‌اش را منكراند زيرا آنان از علم بر كنارند ولى اهل معرفت بآنچه مأمورند تسليم و در مقام امتثال آن هستند و بر آنچه مأمور بصبراند شكيبايند و دانش و فهمى كه دارند آنان را در جايگاه رضايتمندى از خدا و تصديق اولياء خدا و امتثال امرشان و بازماندن از آنچه نهى كرده‌اند قرار داده است.

و از آنچه خدا در قرآنش ترسانده ميترسند يعنى مخالفت رسول خدا ٦ و امامانى كه در وجوب اطاعت بجاى پيغمبرند كه فرموده است‌ فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌ (كسانى كه مخالفت امر او را ميكنند بايد بترسند كه بگرفتارى دچار شوند و يا آنكه شكنجه دردناكى گريبان گير آنان بشود- نور: ٦٣) و فرموده است‌ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌ (خدا را اطاعت كنيد و پيغمبر را و بصاحبان امرتان فرمان بردار باشيد- نساء: ٥٧)