حضرت امام در اين رابطه مى‌فرمايند:" ... از اول تاريخ بشر تا حالا، دولتهاى جائر را مقابلشان انبياء ايستاده بودند. خداى تبارك و تعالى موسى را مى‌فرستد كه اين شاهنشاه (فرعون) را از بين ببر، ... از اولى كه بساط انبياء بوده است تا زمان رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم)، تا بعدها زمان ائمه (عليهم‌السلام)، مرتب مقابله كردند؛ توى حبس هم بودند مقابله كردند"[١]

تأمل در زندگىِ ائمه اطهار (عليهم السلام) نيز حاكى از آن بود كه آنان ولايت و رهبرىِ جامعه الهى خويش مى‌دانستند و براى احقاق اين حق، مبارزات پيگيرى با خلفا و حكّام وقت داشتند. شهادت ائمه اطهار نيز شاهدى بر اين امر است. حضرت امام خمينى (رحمه‌الله) در اين‌باره مى‌فرمايند: اگر تابع ائمه هدى هستيم، ببينيم اين‌ها در ايام حياتشان چه كردند، نشسته‌اند و مسأله گفتند؟ اگر چنان چه مسأله‌گو بودند كه چكار داشتند به آن‌ها اين ظالمين و اين ستمگران كه آن‌ها را بكشند، حبس كنند و تبعيد كنند و ببرند. اميرالمومنين هم كه حكومت داشت.[٢]

٢. عصر غيبت: برخورد مسلمانان در طول تاريخ اسلام، حاكى از آميختگىِ ديانت با سياست است. پس از رحلت پيامبر، ضرورت وجود سياست‌مدار و رهبر سياسى در ميان مسلمانان، امرى بديهى تلقى مى‌شد، هرچه شيعه در سايه تعاليم اسلام، حكومت‌هاى موجود را به رسميت‌

[١]. در جمع روحانيون حوزه نجف در تاريخ ١/ ٤/ ١٣٥٠ به مناسبت‌برگزارى جشن‌هاى ٢٥٠٠ ساله شاهنشاهى و در افشاى جنايات دودمان پهلوى و ضرورت به دستگيرى حكومت، امام خمينى؛ ٢٥٣: ٧٣- ٢٥٢)

[٢]. صحيفه نور، ج ٢٠، ص: ١٥٩.