اسلامى در انجام وظايف است و هيچ‌گاه با بيعت، مشروعيت به دست نمى‌آيد، بلكه مشروعيت نظام اسلامى از خدا است. امّا مشروعيت يك حق قانونى است كه اعمال آن بدون كمك مردم امكان ندارد. البته اشاره كرديم كه مشروعيت در «نظام دينى» و «نظام سكولار» متفاوت است. طرفداران نظام سكولار معتقدند كه مشروعيت حكومت با رأى مردم حاصل مى‌شود. البته تا كمك مردم نباشد، فعاليت‌هاى اجتماعى، و به طريق اولى كار حكومت به سامان نمى‌رسد؛ امّا در عين حال نبايد آن را با مشروعيت خلط كرد.

٣. خيرخواهى مردم نسبت به حاكم اسلامى‌

والنَّصيحَة فى المَشْهَدِ و المَغيبِ‌

نصيحت و خيرخواهى وظيفه متقابلى است كه بين مردم و حاكم اسلامى برقرار است. حاكم بايد خيرخواه مردم باشد و مردم نيز بايد در دل و زبان يك‌رو باشند. نبايد در مقابل حاكم چيزى را بر زبان جارى سازند و در دل خويش چيز ديگرى داشته باشند. در حضور و غياب حاكم خيرخواه باشند، نه آن كه در حضور حاكم اسلامى از سر خيرخواهى سخن گويند و در پشت سر او زبان به بدگويى و عيب‌جويى بگشايند! آنان نبايد عليه وظايفى كه حاكم اسلام عهده‌دار است، نقشه بكشند و عملكرد او را خنثى سازند.

٤. اطاعت‌

و الًاجابة حين أدعوكم؛ منظور از «دعوت» كه در اين خطبه آمده است «جهاد» است؛ ولى پيروى از حاكم اسلامى به «جهاد» محدود نمى‌شود، بلكه شامل هر نوع فعاليتى است كه به نفع جامعه اسلامى بوده و حاكم اسلامى مردم را بدان دعوت كرده است. مردم بايد تمام دعوت‌هاى حاكم اسلامى اعم از بسيج براى جهاد يا غير آن را اجابت كنند و آن را با دل و جان پذيرا باشند.