مبناى فكرى آن ارائه كرد و زمانى كه در سال ١٣٥٦ دامنه اعتراض‌هاى مردمى اوج گرفت، ايشان ضمن تاكيد مجدد بر غاصبانه بودن رژيم پهلوى، ويژگى‌هاى حكومت مورد نظر خويش را اعلام كرد.

با پيروزى انقلاب در سال (١٣٥٧/ ١٩٧٩) الگويى از فلسفه سياسى، ساختار و عملكرد سياسى طراحى بود كه نشانگر تفاوت با عرف رايج در جهان داشت.

در تاريخ معاصر حاكميت دينى در ايران نخستين تجربه حكومت دينى بر پايه انديشه شيعى بود كه به وقوع پيوست. اين امر زمانى رخ داد كه تحليل گران سياسى نقشى براى دين در معادلات سياسى و بين‌المللى قائل نبودند. در تحليل جمهورى اسلامى ايران واقعيت آن است كه، اسلام نقشى اساسى و پايدار در تحولات سياسى و مسايل ايران ايفا كرده است. جمهورى اسلامى ايران در فراز و نشيب تحولات پس از انقلاب در حوزه سياست گذارى كلان خود از آبشخور انديشه اسلامى تغذيه نموده است، اين امر بدان معنى نيست كه جمهورى اسلامى ايران از تجربه‌هاى بشرى استفاده نكرده و نمى‌كند. زيرا در مبانى معرفت شناسى اسلامى تجربه، علم و عقلانيت جايگاه مهمى دارد.