قرآن كريم به عنوان منبع وحى، گاهى حكايت پيامبرانى را كه موفق به تشكيل حكومت شده‌اند ذكر مى‌كند و گاه نيز به ارتباط كلى نبوت و حكومت (بدون توجه به پيامبر خاصى) اشاره مى‌كند؛ براى مثال مى‌توان به اين دو آيه اشاره كرد:

در سوره بقره مى‌فرمايد: كَانَ النَّاسُ امَّةً وَاحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ وَ انْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيَما اخْتَلَفُوا فِيهِ‌[١]؛ مردم امتى يگانه بودند، پس خداوند پيامبران را نويدآور و بيم دهنده برانگيخت، و با آنان، كتاب [خود] را به حق فرو فرستاد، تا ميان مردم در آنچه با هم اختلاف داشتند داورى كند.

از آيه مزبور مى‌توان دريافت كه:

١. در مراحل آغازين زندگى انسان‌ها اختلافات عميق ميان مردمان حاكم نبوده و با مدد عقل قابل حل بوده است؛ اما به تدريج بشر وارد مرحله‌اى شده كه نيازمند شريعت گشته است.

٢. حكم و داورى مى‌بايست بر اساس كتاب الهى باشد؛ چنان‌كه در آيه ديگرى نيز آمده است: انَّا انْزَلْنَا الَيْكَ الْكِتَابَ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا ارَاكَ اللَّهُ‌[٢]؛ ما اين كتاب را به حق بر تو نازل كرديم، تا ميان مردم به [موجب‌] آنچه خدا به تو آموخته داورى كنى. هم‌چنين: وَ مَا اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِنْ شَي‌ءٍ فَحُكْمُهُ إِلَي اللَّهِ‌[٣]؛ و در هر چه مورد اختلافتان قرار گيرد بايد خداداورى كند.

[١]. بقره ٢، ٢١٣.

[٢]. نساء ٤، ١٠٥.

[٣]. شورى ٤٢، ١٠.