نماز برمى خاست، اما تا مرا ديد به نماز نياغازيد با رويى گشاده و مهربان، فرمود: آيا حاجتى دارى؟ گفتم: آرى و شكايت خود را عرض كردم. آن گرامى هم چنان كه بر آستانه نماز خويش ايستاده بود، گريست و آن گاه به خداوند گفت: خدايا، تو آگاه و شاهد باش كه من هرگز فرمان ندادم او به بندگانت ستم كند. و بى درنگ، قطعه پوستى درآورد و پس از نام خدا و آيه اى از قرآن، چنين نوشت:" ... آن گاه كه نامه ام را خواندى، دست و بالت را جمع كن تا كسى ديگر بفرستم آن‌ها را از تو تحويل بگيرد ..." و نامه را به من داد. سوگند به خداوند كه نه آن را بست و نه مهر كرد. نامه را به آن مأمور دادم و او معزول گرديد و از نزد ما رفت.[١]

٧. گزينش كارگزاران بر اساس لياقت‌ها

به جرأت، مى‌توان گفت در نظام حكومتى جامعه علوى، يكى از بايسته‌هايى كه حاكم اسلامى بايد بدان همت گمارد گزينش كارگزارانى است كه از درايت، لياقت و كارايى لازم در امور مربوط به حوزه خود برخوردار باشند. از نهج البلاغه حضرت امير به خوبى مى توان دريافت كه آن حضرت به قدر كافى، نسبت به اين مهم اهتمام داشتند و كسانى را به كار مى گماردند كه شايسته‌ترين‌ها باشند. آن بزرگوار در نامه اى به يكى از كارگزاران خود مرقوم نمودند: «من تو را در امانت (حكومت) شريك خود گردانيدم و تو را به خود نزديك گردانيدم، در حالى كه هيچ يك از خاندانم براى يارى و مدد كارى ام چون تو مورد اعتماد نبود و امانت‌دارى چون تو نيافتم.[٢]

[١]. پيشواى اول اميرمؤمنان على( عليه السلام)، قم، مؤسسه در راه حق، ١٣٦٩، ص ١٩- ٢٠، به نقل از شيخ عباس قمى، سفينة البحار، ج ١، ص ٦٧١- ٦٧٢

[٢]. همان، نامه ٥٣/ نامه ٤٠/ نامه ٤٢